Gończy polski
Pies tej rasy jest rodzimą rasą polską, głównie występującą na terenie Polski południowej (Beskidy Zachodnie, Bieszczady, Podhale, Pieniny) i na Mazowszu. Na początku połowy drugiej wieku XX hodowlą usystematyzowaną gończych psów zajmowali się przede wszystkim płk Józef Pawłusiewicz i płk Piotr Kartawik. Pierwszy hodował psy cięższe i większe, drugi lżejsze o czarnym umaszczeniu podpalanym w przeciwieństwie do psów czaprakowatych płk Kartawika. W latach 60. typy obydwa wpisane zostały jako Ogar Polski (ang. Polish Hound) do księgi wstępnej. Okazało się że nie odnosi pożądanych efektów krzyżowanie, wzorzec do psów płk Kartawika przystosowany został i zarejestrowany przez FCI co spowodowało że psy płk Pawłusiewicza nie były uznawane za Ogara Polskiego.
W roku 1983 Związek Kynologiczny otworzyć w Polsce zdecydował się na wstępną księgę dla psów w typie ogara Pawłusiewicza co spowodowane było popularnością niesłabnącą tych psów pod względem na doskonałe walory użytkowe. Nazwę im nadano Gończy Polski (ang. Polish Scenthound) i starania podjęto wzorzec aby jej został zatwierdzony i oficjalnie zarejestrowany przez FCI jako piąta polska rasa. W listopadzie 2006 roku staranie te zostały zakończone sukcesem. Rejestracja rasy przebiegła podczas Międzynarodowej Wystawy Psów w Poznaniu. Gończy Polski jest rasą piątą polską uznawaną przez FCI i w grupie psów gończych zarejestrowaną pod numerem 354 jako Polish Hunting Dog.
Z roku na rok populacja ich wzrasta (w Związku Kynologicznym w Polsce jest zarejestrowanych około 1000 egzemplarzy - stan w 2006 r.). Coraz częściej (i liczniej) można je spotkać na wystawach psów rasowych i innych imprezach kynologicznych, na których prezentowane są przez swoich właścicieli - pasjonatów, których z roku na rok przybywa.